Mniej więcej pośrodku najdłuższego Falowca w Gdańsku, 19 stycznia 2012r.

16 stycznia 2012 r.

Gdańsk, 3 grudnia 2011 r.

Gdańsk, ul. Długa, 6 listopada 2011 r.

Gdańsk, 1 stycznia 2011 r.

Dzisiaj wpadło mi zdjęcie ze spaceru na trasie Jelitkowo – Sopot. Karmienie z ręki mew, czy innych ptaków morskich, pod wiatr, północny:).

Molo w Sopocie, 6 stycznia 2012 r.

P.S. Obawiam się, że po niedawnej zmianie telefonu komórkowego zmieniła się też jakość zdjęć – obecny aparat, choć z lepszymi parametrami, nie daje rady ujęciom z moich spacerów:(. To chyba znak, że powinnam przerzucić się na „normalny” aparat fotograficzny…

Tutaj można znaleźć kilka sposobów na wiązanie chusty. Polecam ten właśnie portal, bo dzięki instrukcjom w nim znalezionym odważyłam się włożyć Andrzeja do chusty.

A to już my w akcji:).

W domu, z Bebusiem w tle:), 15 września 2011

Szlifujemy zaspiańskie chodniki;)

Jesienny bonus

Z jednej rozmowy dowiedziałam się od Asi J., że zapisała się na kurs nauki na keyboardzie, że szydełkuje i robi na drutach, w planach ma też aqua aerobik, a to wszystko przy okazji macierzyńskiego z racji narodzin jej córki, Uli. Pomyślałam sobie, że Ula jest tylko tydzień starsza od mojego Andrzeja i na tyle pozwala swojej mamie, że aż miło. Ja nawet z prowadzeniem bloga mam mały problem. Może przy drugim dziecku jest łatwiej… Człowiek jest lepiej zorganizowany… Sama nie wiem. W każdym razie chciałam napisać, że podziwiam wszystkie mamy, które tak aktywnie wykorzystują czas po narodzinach dziecka:).

Ja chodzę po Zaspie z Andrzejem przytroczonym do mnie chustą, czerwoną, a jakże:)!, i robię zdjęcia. Za dużo nie ma tu do fotografowania, dlatego dojrzewam do myśli o tym, żeby ruszyć dalej w miasto. Ponieważ chustowanie w naszym przypadku sprawdza się bardzo, bardzo, dlatego myśl ta staje się bardzo realna:). Zobaczymy z jakim skutkiem uda się wcielić ją w życie…

A tymczasem przedstawiam malwy z Zaspy…

… oraz mural z Czesławem M. i Lechem W., który powstaje na sąsiednim bloku. O projekcie więcej tutaj.

10 września 2011

Mały jest zdrowy, piękny i kochany. Nie zamieniłabym go na żadne inne dziecko. Ale to, że od prawie miesiąca nie śpię po nocach i po dniach, że  wytrzymałość na płacz mojego dziecka, które męczą potworne kolki, jest wystawiana na potworną próbę, tego już nikt nie przewidział i raczej nam nie życzył. No cóż, trzeba wziąć to na klatę, co dla mnie jest szczególnie trudne w obliczu zamknięcia mojej kociej natury na obszarze sypialni, w chwilach luksusu, poszerza się on do całego mieszkania. Do tego jak mi przyjdzie posłuchać o spokojnych śpiąco-jedzących rówieśnikach Andrzeja, to serce mi się ściska i zwykła ludzka zazdrość bierze, że po drugiej stronie rzeki trawa jednak jest bardziej zielona i Bóg jeden wie od czego to zależy.

Oczywiście są dobre rady, przez które apteczka powiększyła nam się do niebotycznych rozmiarów. Są chęci ze strony naszych znajomych, żeby się spotkać i poznać naszego syna. Ale na razie jedyne czego nam trojgu potrzeba to sen sprawiedliwego, bez bólu – małego ciałka i naszej rodzicielskiej duszy.

[deleted];)

Tutaj zacytuję mail od Majki, który, wolny od pouczeń i rad, które czasami bywają potwornie natarczywe i frustrujące, dał mi dziwne ukojenie i nadzieję, że jednak będzie dobrze… Dzięki Maju, szczególnie za to, że nie „mędrkujesz”, choć masz wszelkie podstawy, żeby to robić! Skoro mówisz, że damy radę, to tak będzie.

Biedactwa, trzymajcie się! Trudno w to uwierzyć, ale kolki po jakimś czasie ustępują. Byle przetrwać! Pocieszające jest to, że Andrzej nie będzie tego pamiętał, a dla Was na razie to jest horror, ale za rok to będzie tylko wspomnienie. Na swój sposób przyjemne – było ciężko, ale daliśmy radę! Powodzenia!

M. P. A.

P.S. Wiem, że dla wielu rodziców, którzy borykają się z ogromnymi problemami zdrowotnymi swoich dzieci, nasze kolki mogą się wydać śmieszne. Ale one nie są śmieszne. Myślę, że zawsze kiedy w grę wchodzi ból dziecka wyrażany nieziemskim krzykiem, to nigdy nie jest śmiesznie. Oby do jutra!

Andrzej, we can do it!  Z pozdrowieniami dla Pumki i jej Franka:)